ŚWIĘCI   Jest 50 produktów

Podkategorie

  • TERESA OD JEZUSA

    Teresa de Cepeda y Ahumada, reformatorka Zakonu Karmelitańskiego, urodziła się 28 marca 1515 roku w Awili w Hiszpanii. W wieku dwudziestu lat wstąpiła do klasztoru Wcielenia w Awili. Kiedy podjęła się reformy Zakonu, spotkały ją liczne trudności i sprzeciwy. Założyła w Awili pierwszy klasztor swej reformy i przyjęła w nim imię Teresy od Jezusa. Pozostawiła po sobie pisma, w których ukazała drogę do zjednoczenia z Bogiem i dała świadectwo głębokich przeżyć mistycznych. Zmarła w Alba de Tormes 4 października 1582 roku. Kanonizował ją papież Grzegorz XV w 1622 roku, zaś Paweł VI dnia 27 września 1970 roku ogłosił ją Doktorem Kościoła Powszechnego.

  • JAN OD KRZYŻA

    Jan de Yepes urodził się w roku 1542 w Fontiveros w Hiszpanii. Mając dwadzieścia lat wstąpił do Karmelu. Stał się pomocnikiem Teresy od Jezusa w dziele reformy Zakonu. Jako karmelita bosy przyjął imię Jana od Krzyża, ukochał bowiem krzyż Chrystusa i prosił Boga, aby nigdy nie brakowało mu cierpienia. Modlitwa ta została wysłuchana. Jego reformatorska działalność sprowadziła nań liczne cierpienia. Jan od Krzyża głosił konieczność całkowitego ogołocenia wewnętrznego, aby dojść do pełni zjednoczenia z Bogiem. Naukę swoją zawarł w dziełach mistyczno-ascetycznych pisanych prozą i wierszem. Zmarł 14 grudnia 1591 roku w Ubedzie. W 1726 roku papież Benedykt XIII ogłosił go świętym, a Pius XI w roku 1926 Doktorem Kościoła Powszechnego.

  • TERESA OD DZ. JEZUS

    Teresa Martin urodziła się 2 stycznia 1873 roku w Alençon we Francji. Wychowana w pobożnej rodzinie chrześcijańskiej i w internacie Benedyktynek w Lisieux, w piętnastym roku życia wstąpiła do klasztoru karmelitanek bosych i otrzymała imię Teresy od Dzieciątka Jezus i Najświętszego Oblicza. W życiu zakonnym starała się z miłości ku Bogu doskonale spełniać wszystkie, nawet najmniejsze obowiązki. Nazwała tę drogę do doskonałości "małą drogą dziecięctwa duchowego". Widząc, że miłość Boga jest zapomniana, oddała się Jego miłosiernej miłości jako ofiara za zbawienie świata. Swoje przeżycia duchowe notowała w rękopisach znanych pod nazwą "Dzieje duszy". Zmarła 30 września 1897 roku. Papież Pius XI kanonizował ją w roku 1925 i ogłosił Patronką Misji Katolickich. 19 października 1997 roku papież Jan Paweł II ogłosił ją Doktorem Kościoła Powszechnego.

  • EDYTA STEIN

    Edyta Stein urodziła się we Wrocławiu 12 października 1891 roku. W roku 1911 rozpoczęła studia uniwersyteckie we Wrocławiu, kontynuując je następnie w Getyndze u znanego filozofa Edmunda Husserla. Podczas pierwszej wojny światowej podjęła ochotniczą służbę w szpitalu wojskowym dla zakaźnie chorych. W roku 1916 rozpoczęła działalność dydaktyczną. Straciwszy wcześnie wiarę, szczerze szukała prawdy i znalazła ją w Kościele katolickim. W roku 1922 przyjęła chrzest i sakrament bierzmowania. Mając czterdzieści dwa lata wstąpiła do Karmelu w Kolonii i otrzymała imię Teresy Benedykty od Krzyża. Od chwili nawrócenia była przeświadczona, że jej życie będzie naznaczone krzyżem. Ze względu na prześladowania hitlerowskie przeniosła się do klasztoru w Echt w Holandii. Tam została aresztowana, wywieziona do Oświęcimia i zagazowana 9 sierpnia 1942 roku. W roku 1987 papież Jan Paweł II zaliczył ją w poczet błogosławionych, a 11 października 1998 roku ogłosił ją świętą.

  • MAŁA ARABKA

    Mariam Baouardy urodziła się 5 sierpnia 1846 roku w Abellin w Galilei, w katolickiej rodzinie obrządku greckomelchickiego. W roku 1867 wstąpiła do Karmelu w Pau we Francji. Śluby zakonne złożyła w Mangalore w Indiach, dokąd przybyła w 1870 roku jako współfundatorka tamtejszego klasztoru. W 1872 roku wróciła do Francji. Trzy lata później udała się do Ziemi Świętej. Założyła dwa klasztory: jeden w Betlejem, a drugi w Nazarecie. Miała szczególne nabożeństwo do Ducha Świętego i była ubogacona nadprzyrodzonymi darami, odznaczając się przy tym cnotą głębokiej pokory. Pałała gorącą miłością do Kościoła i papieża. Zmarła w Betlejem 26 sierpnia 1878 roku. Papież Jan Paweł II beatyfikował ją w roku 1983. Papież Franciszek kanonizował ją 17 maja 2015 r.

  • ELŻBIETA OD TRÓJCY ŚW.

    Elżbieta urodziła się 18 lipca 1880 r. w obozie wojskowym we wsi Avor, niedaleko Bourges, gdzie stacjonował oddział kapitana Franciszka Józefa Catez, jej ojca. Cztery dni później została ochrzczona przez kapelana wojskowego, ks. Chaboisseau. W roku 1900 wstąpiła do klasztoru karmelitanek bosych w Dijon. Przyjęła imię zakonne Elżbiety od Trójcy Świętej. Wśród cierpień wewnętrznych i chorób żyła "ku chwale majestatu" Trójcy Świętej obecnej w jej duszy. W tajemnicy zamieszkiwania Boga w duszy znalazła swoje "niebo na ziemi" i w ten sposób przeżywała swe posłannictwo w Kościele. Do ojczyzny "światła, miłości i życia" odeszła 9 listopada 1906 roku, w wieku dwudziestu sześciu lat. Beatyfikował ją papież Jan Paweł II w roku 1984.

  • RAFAŁ KALINOWSKI

    Józef Kalinowski urodził się 1 września 1835 roku w Wilnie. Otrzymał staranne wychowanie i wykształcenie i został inżynierem wojskowym. Po wybuchu powstania styczniowego przyłączył się do walczących i był jednym z przywódców. Pochwycony przez Rosjan, został zesłany w roku 1864 na dziesięć lat przymusowych robót na Syberii. Po odzyskaniu wolności był wychowawcą błogosławionego Augusta Czartoryskiego. W roku 1877 wstąpił do karmelitów bosych i otrzymał imię Rafała od św. Józefa. święcenia kapłańskie przyjął w 1882 roku w Czernej koło Krakowa. Odznaczał się wielką gorliwością w życiu zakonnym i kapłańskim. Niestrudzenie oddawał się posłudze sakramentu pokuty i kierownictwu duchowemu. Odnowił karmelitów bosych w Polsce. Zmarł w Wadowicach 15 listopada 1907 roku. W roku 1983 papież Jan Paweł II zaliczył go w poczet błogosławionych, a w 1991 roku ogłosił go świętym.

  • JÓZEF

    Jako postać biblijna św. Józef jest zwieńczeniem Starego Testamentu. Święty Józef jest doskonale oddany woli Bożej. Jako głowa Świętej Rodziny z Nazaretu, został przez Boga obdarzony wyjątkową łaską i zaufaniem, wyrażająca się w tym, że Bóg powierzył mu Maryję i Jezusa - Syna Bożego pod jego opiekę, w związku z tym Kościół katolicki uważa go za postać wyjątkową, godną kultu i naśladowania. Św. Józef przez Kościół katolicki jest ukazywany również jako pogromca duchów piekielnych. W tradycji karmelitańskiej jest szczególnym patronem modlitwy wewnętrznej.

  • TERESA Z LOS ANDES

    Juana Fernández Solar urodziła się w Santiago w Chile 13 lipca 1900 roku. Od dzieciństwa była zafascynowana osobą Chrystusa i głęboko przeżywała duchową łączność z Nim. Odznaczała się wielkim nabożeństwem do Najświętszej Maryi Panny, a także prostotą, miłością bliźniego i radością życia. W 1919 roku wstąpiła do klasztoru karmelitanek bosych w Los Andes i przyjęła imię Teresy od Jezusa. Zmarła na tyfus 12 kwietnia następnego roku, po złożeniu ślubów zakonnych. W 1987 roku papież Jan Paweł II ogłosił ją błogosławioną i przedstawił jako wzór dla młodzieży. Ten sam papież kanonizował ją w roku 1993. Jest ona pierwszym kwiatem świętości narodu chilijskiego i Zakonu Karmelitańskiego w Ameryce Łacińskiej.

  • ANNA OD ŚW. BART.

    Anna García urodziła się 1 października 1549 roku w Almendral w hiszpańskiej Kastylii. W roku 1570 sama św. Teresa od Jezusa przyjęła ją do pierwszego klasztoru reformowanego, pod wezwaniem św. Józefa w Awili, w którym złożyła śluby zakonne. Św. Teresa wybrała ją również na swą towarzyszkę w podróżach fundacyjnych oraz infirmerkę. Następnie Anna stała się propagatorką i krzewicielką ducha św. Teresy we Francji i Flandrii, okazując się prawdziwą córką Kościoła. Słynęła z gorliwości o zbawienie dusz. Zmarła w Antwerpii 7 czerwca 1626 roku. Do grona błogosławionych zaliczył ją papież Benedykt XV w roku 1917.

  • MAŁGORZATA REDI

    Anna Maria Redi urodziła się w Arezzo we Włoszech 15 lipca 1747 roku. Pochodziła ze szlachetnego i głęboko pobożnego rodu. W 1764 roku wstąpiła do klasztoru karmelitanek bosych we Florencji i otrzymała imię Teresy Małgorzaty od Najświętszego Serca Jezusa. Bóg obdarzył ją szczególnym mistycznym doświadczeniem słów św. Jana Apostoła "Bóg jest miłością". Czuła się powołana do życia ukrytego, realizowanego na drodze miłości i ofiary z siebie. Prędko doszła do wielkiej świętości, co potwierdziła heroiczną miłością względem sióstr. Zmarła we Florencji 7 marca 1770 roku, mając dwadzieścia trzy lata. Papież Pius Xl ogłosił ją świętą w roku 1934.

  • EUFRAZJUSZ OD DZ. JEZUS

    Eufrazjusz Barredo Fernández urodził się w miejscowości Cancienes w Asturii 8 lutego 1897 r. i nazajutrz został ochrzczony. Po szkole podstawowej w Tornón zdobywał wiedzę jako gimnazjalista w kolegium braci szkolnych w Mieres, zawsze w Asturii.
    W wieku 15 lat wstąpił do niższego seminarium karmelitów bosych prowincji nawarskiej w Villafranca, aby po trzech latach nauki przyjąć w tejże prowincji habit naszego Zakonu w Larea, gdzie po ukończeniu 19. roku życia złożył śluby zakonne. W latach 1917-1919 studiował filozofię w Burgos i w Wiktorii, a następnie teologię w Begoña koło Bilbao. W 1922 roku przyjął w Santander święcenia kapłańskie.
    Wkrótce zlecono mu nauczanie filozofii w seminarium zakonnym w Wiktorii, a potem teologii w Bilbao. W 1926 r. przybył wraz z o. Markiem Martinezem de la Fuente (zmarłym w Łodzi w 1969 r.) do Krakowa, gdzie wykładał teologię w Kolegium Teologicznym Karmelitów Bosych.
    Latem 1928 r. powrócił do Hiszpanii. W 1933 r. został wybrany przeorem oviedańskiego klasztoru karmelitów bosych, gdzie w roku następnym spotkała go męczeńska śmierć ze strony zaślepionych komunistyczną ideologią rodaków.

  • MARIA JÓZEFINA

    Bł. Maria Józefina od Jezusa Ukrzyżowanego urodziła się w Neapolu 18 lutego 1894 r., w rodzinie szlacheckiej, w której otrzymała religijne wychowanie i przyjęła sakramenty wtajemniczenia chrześcijańskiego. Wyróżniała się szczególną pobożnością i hojnością wobec bliźnich. Dnia 10 marca 1918 udała się do powstającego klasztoru karmelitanek bosych w neapolitańskiej dzielnicy Ponti Rossi, w którym przebywała jej starsza siostra Antonietta. Miała zamiar przeżyć tam nowennę przed uroczystością św. Józefa. Zachwyciło ją jednak życie karmelitanek bosych, zatem nie wróciła już do domu rodzinnego, lecz współuczestniczyła w dziele fundacji klasztoru. Gdy w 1932 r. nowy klasztor został kanonicznie erygowany, rozpoczęła nowicjat zakonny, a 6 sierpnia 1933 r. złożyła śluby. Dnia 29 września 1945 r. została wybrana przeoryszą. Zmarła podczas pełnienia tej posługi 14 marca 1948 r. Świętość jej życia potwierdził dekret heroiczności cnót ogłoszony 3 stycznia 1987 r. przez papieża Jana Pawła II. Natomiast 17 grudnia 2007 r. Benedykt XVI zatwierdził cud do jej beatyfikacji, który dotyczył uzdrowienia za jej przyczyną dwumiesięcznego dziecka, Franciszka Natale, ze stanu nieprzytomności spowodowanego zatruciem.

  • MARIA KANDYDA

    Błogosławiona Maria Barba urodziła się 16 stycznia 1884 roku we Włoskim miasteczku Catanzaro, w rodzinie Piotra Barby i Joanny Flosena, która przenosi się później do Palermo. Kilka lat czeka na realizację powołania. Jej pragnienie spełnia się w Karmelu w Ragusa dnia 25 września 1919 roku, w wieku 35 lat, przy sprzeciwie rodziny. Otrzymuje imię Maria Kandyda od Eucharystii. Obdarzona została niezwykłym charyzmatem wrażliwości eucharystycznej. Po pięciu latach zostaje przeoryszą klasztoru, który to urząd pełni z przerwami do 1947 roku. Wspomagała wspólnoty karmelitańskie na Sycylii, zwłaszcza w Syrakuzach. Umiera dnia 12 czerwca 1949 roku. Pozostawia po sobie znakomite teksty o Eucharystii w dzieleKolokwia eucharystyczne. Beatyfikowana przez Jana Pawła II 21 marca 2004 roku w Rzymie.

  • FRANCISZEK PALAU

    Franciszek Palau y Quer urodził się w Aytona koło Lérida w Hiszpanii 29 grudnia 1811 roku. W latach 1828-1832 odbył studia teologiczne. Odkrywszy w sobie powołanie do życia zakonnego, wstąpił do Karmelu i w 1833 roku, w trudnym dla Kościoła hiszpańskiego czasie prześladowań, złożył śluby zakonne, z gotowością na męczeństwo. W roku 1835 opuścił wraz ze swymi współbraćmi podpalony przez rewolucjonistów klasztor i już do niego nie powrócił. Święcenia kapłańskie otrzymał w roku 1836. Wiernie oddawał się modlitwie i okresowemu życiu pustelniczemu, a także dziełom apostolskim, zwłaszcza kierownictwu duchowemu. Bóg obdarzył go szczególnym umiłowaniem tajemnicy Kościoła, dla którego niestrudzenie pracował głosząc misje ludowe, zakładając "Szkołę cnoty" i szerząc nabożeństwo do Maryi. Założył także kilka rodzin zakonnych: Siostry Karmelu Misyjnego i Kongregację Karmelitanek Misjonarek świętej Teresy. Zmarł w Tarragonie 20 marca 1872 roku. Papież Jan Paweł II beatyfikował go w roku 1988.

  • PAŃSTWO MARTIN

    Dobry Bóg dał mi ojca i matkę godniejszych nieba niż ziemi. Prosili Pana, aby dał im dużo dzieci i aby wszystkie Mu się oddały. Pragnienie to zostało wysłuchane. Czworo małych aniołków odleciało do Nieba, a pięcioro na arenie życia obrało Jezusa za Oblubieńca. Z męstwem prawdziwie heroicznym, ojciec mój, jakby współczesny Abraham, wspiął się trzykrotnie na Górę Karmel, aby złożyć Bogu ofiarę z tego, co miał najdroższego. Naprzód były to dwie najstarsze córki, a później trzecia, za poradą swego kierownika, odprowadzona przez niezrównanego swego ojca, wstąpiła na próbę do klasztoru Wizytek. Wybraniec Boga miał jeszcze dwie córki, jedną osiemnastoletnią, drugą czternastoletnią. Ta ostatnia, mała Teresa, zapragnęła odlecieć do Karmelu. Zezwolenie dobrego ojca otrzymała bez trudności, a wspaniałomyślność swą posunął do tego stopnia, że zawiózł ją naprzód do Bayeux, a potem do Rzymu, aby usunąć piętrzące się przeszkody, które opóźniały dokonanie ostatecznego ofiarowania tej, którą nazywał królewną. Gdy doprowadził ją do portu, powiedział jedynej pozostałej córce: Jeżeli chcesz pójść za przykładem swoich sióstr, zgadzam się, nie troszcz się o mnie. Anioł jednak, który miał być podporą starości tak świętego męża odpowiedział, że i ona także odleci za klauzurę, ale dopiero po odejściu ojca do Nieba. Uradowało się serce tego, który żył wyłącznie tylko dla Boga. (z listu św. Teresy od Dzieciątka Jezus do księdza Belliere z dnia 26 lipca 1897 roku)

  • JAN PAWEŁ II
  • KAROL DE FOUCAULD

    KAROL DE FOUCAULD urodził się 15 września 1858 r. w Strasburgu w rodzinie arystokratycznej. Wcześnie stracił rodziców, a potem — w młodości — również wiarę i szybko roztrwonił majątek. W 1879 r. ukończył szkołę oficerską i rozpoczął służbę wojskową. Skierowano go do Oranu w Algierii. Tam zafascynowała go kultura arabska. W 1882 r. opuścił wojsko i udał się w podróż do Maroka. W 1886 r. powrócił do Francji. Pod wpływem siostry, kuzynki oraz przyjaciela rodziny ks. H. Huvelina, przyszłego kierownika duchowego, ponownie zbliżył się do wiary i nawrócił. Po nawróceniu odbył pielgrzymkę do Ziemi Świętej (od końca listopada 1888 r. do lutego 1889 r.).
    W 1890 r. wstąpił do trapistów w opactwie Matki Bożej Śnieżnej w Ardenach. Jeszcze w nowicjacie poprosił o przeniesienie do uboższego klasztoru w Akbes w Syrii. W 1895 r. zaczął pisać reguły dla nowych wspólnot zakonnych. Ostatnie miesiące u trapistów spędził w rzymskim opactwie Tre Fontane. W 1897 r. został zwolniony ze ślubów. Udał się do Nazaretu i zamieszkał przy klasztorze klarysek. W 1900 r. powrócił do opactwa Matki Bożej Śnieżnej, by przygotować się do święceń kapłańskich, które otrzymał w 1901 r. Na własną prośbę został oddelegowany do dyspozycji wikariusza apostolskiego Sahary. Osiedlił się w pustelni w Beni Abbes w Algierii. W 1904 r. przeniósł się do pustelni w Tamanrasset, gdzie przebywał aż do śmierci. Zginął 1 grudnia 1916 r., zastrzelony przez członka muzułmańskiej sekty w czasie napadu na fort, do którego przeniósł się na życzenie władz wojskowych. 

Pokazuje 1 - 50 z 50 elementów
Pokazuje 1 - 50 z 50 elementów