Myśli. Bł. Maria Kandyda od Eucharystii

Niniejszy zbiór Myśli matki Marii Kandydy od Eucharystii stanowi rodzaj małego streszczenia, który syntetycznie podsumowuje tematy i akcenty jej intensywnego życia duchowego. Dotyczą one wszystkich istotnych aspektów życia chrześcijańskiego: Boga, Jezusa, świętości, praktykowania cnót teologalnych, jak również typowych dla duchowości karmelitańskiej: modlitwy, zjednoczenia z Bogiem, obecności Maryi w naszym życiu. Przede wszystkim odsłaniają one duchową mądrość, nigdy nieoderwaną od konkretnego doświadczenia życiowego, szanującą czasy i sposoby, którymi dokonuje się wewnętrzne dojrzewanie, i równocześnie ożywianą potrzebą doskonałości, która jest pewnym znakiem autentycznego powołania pedagogicznego. Matka Maria Kandyda, podobnie jak czczona przez nią matka św. Teresa od Jezusa, jest przede wszystkim mistrzynią życia duchowego: była nią historycznie dla swoich córek z Klasztoru Świętej Teresy w Ragusie, które prowadziła jako przeorysza przez około dwadzieścia lat; jest nią również dzisiaj, w miarę jak jej doświadczenie Jezusa Chrystusa nadal przekazuje osobom rozpoznającym dźwięk jej głosu, słodki i intensywny, którym zaprasza nas do piękna radykalizmu ewangelicznego.
Ponadto własnym światłem błyszczą myśli o Eucharystii, świadectwo tego, co zostało określone jako prawdziwy i własny „charyzmat duchowy” matki Kandydy od Eucharystii: doświadczenie jedyne i szczególne misterium Eucharystii, w którym objawia się krańcowe uniżenie się Miłości bezwarunkowej i transcendentnej, która staje się sakramentem, by stać się dostępna dla ludzi. Nauczanie dusz odwzajemniania tej miłości, ukazywanie w Eucharystii źródła wszelkiego wzrostu duchowego i wszelkiej bliskości z Bogiem, pomaganie wierzącym w odnajdywaniu w niej jedynej drogi, poprzez którą dokonuje się przemiana i utożsamienie z Chrystusem: to jest misja, którą matka Maria Kandyda przyjęła, akceptując i świadcząc o bardzo szczególnym powołaniu do tajemnicy Eucharystii, które naznaczyło całe jej życie i które zostało podsumowane w Rozmowach eucharystycznych, jej najbardziej reprezentatywnym dziele napisanym w latach jej dojrzałości duchowej (1933–1935), wydanym w 1979 roku pt. Eucharystia.
Matka Maria Kandyda od Eucharystii – w świecie Maria Barba, córka Piotra Barby i Joanny Flosena, urodziła się 16 stycznia 1884 roku w Catanzaro, mieście położonym w Kalabrii na południu Włoch, gdzie rodzina pochodząca z Palermo została na krótko przeniesiona z powodu pracy jej ojca, radnego sądu apelacyjnego. Obdarzona wyjątkową inteligencją i charakterem silnym i wyjątkowo wrażliwym, Maria Barba dorastała i spędziła młodość w stolicy Sycylii. Wprawdzie jej rodzina była głęboko wierząca, ale stanowczo sprzeciwiała się jej powołaniu zakonnemu, które przejawiała już w czwartym roku życia. Maria czekała prawie dwadzieścia lat, by móc zrealizować swe aspiracje, ukazując przez ten długi okres oczekiwania i wewnętrznego cierpienia nadzwyczajną siłę ducha i niezwykłą wierność swemu młodzieńczemu pragnieniu. Co więcej, to właśnie podczas tych lat walki, które zakończyły się jej wstąpieniem do Karmelu w Ragusie 25 września 1919 roku, Maria Barba odkryła w tajemnicy Eucharystii niewyczerpalne źródło siły i pocieszenia wewnętrznego: w Eucharystii odkryła misterium sakramentalnej obecności Boga w świecie, urzeczywistnienie Jego nieskończonej miłości do ludzi, motyw naszego pełnego zaufania Jego obietnicom.
Wstąpiła do Karmelu, gdzie przyjęła imię, pod pewnymi względami profetyczne, Maria Kandyda od Eucharystii, w pełni rozwijając to, co sama nazywała swoim „powołaniem do Eucharystii”. Duchowość karmelitańską przybliżyła jej lektura Dziejów duszy świętej Teresy od Dzieciatka Jezus (wyniesionej do chwały ołtarzy kilka lat później), rzeczywiście pomogła jej pogłębić charyzmat eucharystyczny, który pozostał głównym przesłaniem jej doświadczenia duchowego. Wybrana przeoryszą klasztoru w 1924 roku, zaledwie sześć miesięcy po złożeniu profesji uroczystej, pozostała nią, z wyjątkiem krótkiej przerwy, aż do 1947 roku. Jako przełożona zaszczepiała w swojej wspólnocie głęboką miłość do reguły i św. Teresy od Jezusa i przyczyniała się bezpośrednio do rozwoju Karmelu Terezjańskiego na Sycylii i powrotu na wyspę gałęzi męskiej zakonu, nieobecnej od czasu zniesienia Królestwa Włoch. W 1947 roku powierzono jej założenie klasztoru w Syrakuzach, ale nie zdołała tego dokończyć, gdyż po kilku miesiącach dotkliwych cierpień fizycznych, Bóg wezwał ją do siebie 12 czerwca 1949 roku, w uroczystość Trójcy Świętej.
Jako przykładna córka św. Teresy od Jezusa, matka Maria Kandyda od Eucharystii przeżywała doświadczenie powołania i konsekracji, a zwłaszcza swój wyjątkowy charyzmat eucharystyczny, w perspektywie radykalnie apostolskiej i misyjnej. Wobec obojętności i powierzchowności, jaką nawet wierzący, a nawet słudzy ołtarza, okazują Eucharystii, matka Maria Kandyda ofiarowała siebie w zadośćuczynieniu u stóp Jezusa Eucharystycznego. Żyjąc aż do ostatniego tchnienia rzeczywistością misterium obecności sakramentalnej Chrystusa w świecie, uczyniła dar z własnego cierpienia wewnętrznego, aby wynagrodzić chłód, który często zauważała we wspólnocie kościelnej.
Powołanie eucharystyczne znajduje głęboki pokarm w duchowości karmelitańskiej: wystarczy przypomnieć strony, na których Reformatorka Karmelu opisuje swoje szczególne nabożeństwo do Eucharystii i opowiada, jak w Eucharystii doświadczyła płodnej tajemnicy Człowieczeństwa Chrystusa, tego Człowieczeństwa, którego ponowne odkrycie znajduje się w centrum całego ruchu reformy duchowości w XV i XVI wieku. U źródeł Karmelu matka Maria Kandyda odkrywa również całą teologiczną głębię swojego doświadczenia eucharystycznego.
Jeśli rzeczywiście, jak ujął to abp Bruno Forte, ceniony włoski teolog, cały wysiłek teologii katolickiej można streścić w wysiłku głoszenia Eucharystii światu, w świadomości niewypowiedzianego oczekiwania, które pozostaje spowite milczeniem Boga, to doświadczenie matki Marii Kandydy od Eucharystii jest konkretnym i żywym dowodem Bożej miłości w Jezusie Chrystusie, obrazem troski Boga o człowieka, aby zawsze się odnawiał i aby wzbudzał w sercach Jego dzieci żar i duchową kreatywność wdzięczności i uwielbienia.

Sentencje pochodzą z wydanych i niewydanych pism matki Kandydy od Eucharystii.