Światło czystego serca

Jeśli dzisiaj jest coś postrzegane szczególnie źle, to właśnie dziewictwo. Uważa się je za stan narzucony osobom, które z różnych powodów nie potrafią w pełni przeżywać swojej seksualności. Tymczasem chrześcijańskie dziewictwo nie ma fundamentu w cielesności, lecz w duchu – w dziewictwie samego Boga.
Nie jest ono cielesnym powstrzymywaniem się, lecz Bożym stanem, który należy przyjąć jako dar. W pewnym sensie trzeba pozwolić, aby zapłodniło nas Boże dziewictwo – nie po to jedynie, by stać się czystym, lecz aby uczestniczyć w Bożym życiu i Jego płodności. W Bogu życie, płodność i dziewictwo stanowią jedno; są Nim samym. Dostęp do tej rzeczywistości jest możliwy jedynie wtedy, gdy pozwalamy się przeniknąć Jego dziewiczej i płodnej miłości, którą jest Duch Święty.
Człowiek, który bez lęku zanurza się w tę dynamikę miłości, przechodzi od rzeczywistości cielesnej i psychicznej do stanu duchowego. Każdy człowiek, stworzony na obraz i podobieństwo Boga, jest powołany do uczestnictwa w Jego naturze boskiej. Powrót do pierwotnej czystości – niezależnie od tego, czy ktoś jest powołany do małżeństwa, czy do życia konsekrowanego w celibacie – nie dokonuje się bez bolesnego oderwania, ale otwiera na wieczny świat Boga.
Nawet jeśli w małżeństwie jedność zostaje przypieczętowana sakramentem, oznacza to, że „zjednoczenie ciał zachowuje swoją konieczność i wartość dla ludzkiego rodu, jednak jego duchowa jakość określana jest odtąd przez wyższy rodzaj zjednoczenia, któremu służy jako przygotowanie. Miłość jest w trakcie «zmiany stanu» w Noosferze” – jak mówił w swoim poetyckim języku Teilhard. Podobnie w tradycji kartuskiej każdy człowiek jest powołany do dziewictwa ducha (virginitas mentis).
Pozwolić się „uczynić dziewiczym” oznacza zgodzić się na przyjęcie stanu miłości i płodności, do którego ciało i psychika same z siebie nie mogą dojść. Dalekie od bycia stanem frustracji czy wyrzeczenia, jest ono stanem miłości ofiarowanym przez Boga, będącym Jego własnym sposobem istnienia. Człowiek osiąga pełnię właśnie w zjednoczeniu z Nim. Zresztą same pojęcia zjednoczenia duchowego i małżeństwa duchowego wyrażają ten stan miłości, którego jednym z wymiarów – jednoczącym i płodnym – jest wejście w boską dziewiczą czystość.
W tym sensie nikt nie jest dziewiczy sam z siebie. Nie chodzi tu o wstrzemięźliwość, lecz o zawierzenie Bogu, Temu, który jest źródłem nieskalanego Światła. Każdy człowiek powinien otworzyć się na to świetliste ziarno, przyjąć oczyszczającą i płodną miłość. Wstrzemięźliwość dotyczy jedynie życia zakonnego wyrażonego w ślubie czystości, natomiast każdy człowiek jest powołany do zdobywania dziewictwa duszy przez zawierzenie Temu, który jest niewyczerpanym źródłem czystego i dziewiczego światła.
Ksiądz Włodzimierz Ghika powiedział: „Skrucha grzesznicy może stać się czystsza niż święta niewinność dziewicy”. Zobaczymy to na wspaniałym przykładzie św. Małgorzaty z Kortony, włoskiej świętej z XIII wieku, często nazywanej drugą Marią Magdaleną. Dziewictwo jest wzniosłym stanem pełni miłości, uczestnictwa w jednoczącej miłości. Jest to rzeczywistość, którą zdobywa się przez jednoczące zawierzenie jedynemu Dziewiczemu Człowiekowi – Chrystusowi, który przez Ducha Świętego obdarza nas płodnością swojej boskiej czystości.
Ci, którzy zostali przez Ducha wezwani do oddzielenia się dla królestwa, nie mogą prowadzić życia skupionego na sobie. Nie jest to także życie „starej panny” ani „starego kawalera”, lecz życie pełne światła i płodności duchowej, skierowane ku Wiecznemu Światłu. To dzieło oddzielenia od ciemności, aby zmierzać ku źródłu Światła – taka anachoreza wymaga wielkiej czystości serca. W przeciwnym razie takie życie może pozostać jałowe i ograniczone, chociaż przeznaczone jest do miłości płodnej i wzniosłej, uczestniczącej w Bożej płodności.
Dziewictwo jest rzeczywistością boską i tylko Bóg może je dać. W takiej mierze, w jakiej bez zastrzeżeń powierzamy się Jego miłości, On obdarza nas swoim dziewictwem. Co więcej, stwarza nas w swoim dziewictwie i udziela go nam w samym akcie stworzenia. To przez oddzielenie się od Niego człowiek traci swoją czystość. Przyjęcie darów Boga nie oznacza odrzucenia miłości, lecz całkowite powierzenie się miłości bez granic.

* * *

François Bixel OCD – (ur.1947), francuski karmelita bosy, rekolekcjonista i autor książek o życiu kontemplacyjnym, łączy w sobie wrażliwość uczonego i artysty. Geolog z wykształcenia, z zamiłowania grafik, malarz i twórca witraży. Chętnie opisuje drogę duchową językiem światła i barw. Przez wiele lat prowadził życie pustelnicze w Roquebrune-sur-Argens w Prowansji, w eremie karmelitów bosych urządzonym w murach dawnego klasztoru kamedulskiego. W takiej przestrzeni samotności, milczenia i modlitwy, dojrzewały jego rozważania o oczyszczeniu serca, anachorezie i ukrytej płodności życia duchowego.