Ebook: Pisma i rozmowy o praktyce obecności Bożej

Wszyscy są zdolni do tych poufnych rozmów z Bogiem,
jedni bardziej, inni mniej. On zna nasze możliwości.
Brat Wawrzyniec od Zmartwychwstania

* * *

Wawrzyniec od Zmartwychwstania OCD (1614–12.02.1691) – Lotaryńczyk, żołnierz czasu wojny trzydziestoletniej, który został bratem konwersem, kucharzem i szewcem w klasztorze Karmelitów Bosych w Paryżu. Pierwsze doświadczenie mistyczne obecności Boga i Jego Opatrzności przeżył w wieku 18 lat. Po latach poszukiwań odnajduje swoje miejsce w paryskim klasztorze karmelitów bosych. To tam poprzez pełne pokory życie brata zakonnego i wierną praktykę obecności Bożej promieniuje na swoje otoczenie. Odbiorcami pełnych mądrości rad byli zarówno prości żebracy i robotnicy, których Wawrzyniec spotykał na furcie klasztornej, jak i uczeni księża i zakonnicy, którzy wysoko cenili rozmowę z pokornym bratem, tak głęboko zanurzonym w Bogu. Chcąc poznać Wawrzyńca, nie znajdziemy nic lepszego od przeczytania jego Pism i rozmów o praktyce obecności Bożej. Odkryjemy w nich brata Wawrzyńca jako człowieka inteligentnego, rozważnego, o szczerym sercu, przekazującego to, co istotne. Jego doktryna jest osadzona na wierze, a zarazem na głębokim doświadczeniu Boga.

Papież Leon XIV napisał wstęp do włoskiego wydania książki brata Wawrzyńca od Zmartwychwstania. Papież podkreśla, że dzieło uczy, jak żyć każdym dniem w świadomości Bożej obecności i czerpać z niej duchową radość. Zwraca również uwagę na aktualność jego duchowych wskazań. To ta książka, o której Papież wspomniał dziennikarzom podczas powrotu z podróży apostolskiej do Turcji i Libanu.

„Jeden z was, dziennikarz niemiecki, powiedział mi niedawno: proszę podać książkę, oprócz św. Augustyna, którą moglibyśmy przeczytać, żeby zrozumieć, kim jest Prevost. Jest ich wiele, ale jedną z nich jest książka zatytułowana „Praktyka obecności Bożej”. To bardzo prosta książka, napisana wiele lat temu przez kogoś, kto nie podpisał się nawet nazwiskiem, tylko imieniem – brat Wawrzyniec. Opisuje rodzaj modlitwy i duchowości, w której człowiek po prostu oddaje swoje życie Panu i pozwala, by Pan go prowadził. Jeśli chcecie wiedzieć coś o mnie, o mojej duchowości, którą żyłem przez wiele lat, wśród wielkich wyzwań – żyjąc w Peru w latach terroryzmu, będąc powoływanym do posługi w miejscach, w których nigdy nie myślałem, że będę służyć – ufam Bogu i to przesłanie przekazuję innym”.

papież Leon XIV,
rozmowa z dziennikarzami w samolocie podczas powrotu z Libanu do Rzymu,
02.12.2025, VATICANNEWS.VA

Na całym świecie brat Wawrzyniec zajmuje uprzywilejowane miejsce w sercu licznego grona ludzi poszukujących Boga, w tym także braci protestantów, anglikanów i prawosławnych. Przez wielu chrześcijan jest kochany, słuchany i podziwiany jako rzetelny przewodnik i autentyczny święty. Brat Wawrzyniec od Zmartwychwstania, prawdziwy syn Karmelu, poprzez życie w promieniach Bożego Słońca i poprzez osobiste świadectwo, dalej prowadzi w dzisiejszych czasach swoje dobroczynne działanie. Wiedzie nas do Boga, obecnego w całym jego życiu, poprzez prostotę miłości. Nie wahajmy się zbliżyć do niego…

Saverio Cannistra OCD
abp metropolita Pizy

* * *

Ogrodzona posesja pod numerem 21 przy ulicy d’Assas w centrum szóstej dzielnicy Paryża jest miejscem godnym pamięci par excellence. Od ponad stu lat paryski Instytut Katolicki, mieszczący się w tych murach od 1875 roku, jest świadkiem burzliwej i owocnej historii. Wśród jego profesorów lub znamienitych gości byli: Lacordaire, Ozanam, Branly, Rousselot, Teilhard de Chardin, Duchesne, Dubarle, jeśli wspominać jedynie tych, którzy już odeszli. Ale jego spuścizna jest zakorzeniona jeszcze głębiej, bo w historii świętych i bohaterów: karmelitańskich zakonników osiadłych tam od 1611 roku, biskupów i księży uwięzionych i zamordowanych 2 września 1792 roku, zakonnic karmelitańskich, których przeorysza, matka de Soyecourt, wykupiła budynki po Rewolucji.
Czy wspominanie w tych miejscach tych słynnych lub zapoznanych przodków nie jest odnajdywaniem czegoś z religijnej tradycji, która przetrwała w ćwiczeniach i medytacjach przyszłych kapłanów karmelitańskiego seminarium?
Kościół św. Józefa ze swoją kryptą, korytarze i cele, piwnice lub strychy, wreszcie ogród nie uległy zmianie, a powstały na początku XVII wieku z woli Marii Medycejskiej pragnącej utworzyć tam klasztor Karmelitów Bosych. Codzienne życie w tym wielowiekowym środowisku milczenia i duchowej medytacji pozwala na lepsze zrozumienie życia i pism Brata Wawrzyńca od Zmartwychwstania, jednego z pierwszych zakonników tego klasztoru.
Lotaryńczyk, który przybył do Paryża, żołnierz, który został bratem konwersem, kucharzem i szewcem w klasztorze Karmelitów, już za życia był kierownikiem duchowym, którego proszono o rady i słuchano. Bez trudu możemy podążać w wyobraźni jego śladami, przemierzając korytarze i pokoje o wysokich sklepieniach, nienaruszony dotąd refektarz, krużganek, którego arkady ostatnio odrestaurowano, ogród, gdzie kwitła melisa. Jeszcze lepiej odkrywamy jego obecność w codziennych wędrówkach, w kościele i kaplicach ojców na pierwszym piętrze, w pobliżu kapitularza, skryptorium i biblioteki. Obecność cienia w brązowym habicie, obecność duszy zakonnej ustawicznie poszukującej obecności Bożej i ukazującej wielu innym „praktykowanie” tej obecności. Metoda to prosta, wymagająca, promieniująca, metoda, która nadała kształt życiu tego syna św. Teresy od Jezusa i św. Jana od Krzyża, przeżywanemu „pośród garnków” i trosk brata konwersa, w klasztorze liczącym przeszło stu braci i ojców.
„Obecność Boża: na tym polega, moim zdaniem, całe życie duchowe, i wydaje mi się, że spełniając należycie tę praktykę, człowiek w krótkim czasie staje się człowiekiem duchowym”. Zażyłość z Bogiem była jednak przez wiele lat głęboką nocą wiary, z przypadłościami ciała, które słabnie pod koniec swego życia, ale wyrażała ją również łagodna radość z wewnętrznego pokoju, który znajduje w obecności Bożej swoje centrum i miejsce odpoczynku. Ten prosty przekaz, spisany natychmiast po odejściu brata, odbił się szerokim echem również w anglosaksońskich środowiskach protestanckich.
To nowe francuskie wydanie znajdzie z pewnością szerokie grono czytelników wśród ludzi XX wieku, rozgorączkowanych, zmęczonych, oderwanych od tego, co istotne…, a jednak spragnionych, naprawdę nieświadomie, pokoju, milczenia, braterskiej komunii, duchowej prostoty, obecności Bożej.
„Wszyscy są zdolni do tych poufnych rozmów z Bogiem, jedni bardziej, inni mniej. On zna nasze możliwości”. To droga ku Bogu w prostocie i pokorze. To droga dla ludzi wszech czasów.

ks. Paul Guiberteau