Głos Karmelu 2/2016 (68)

Editorial

Jutrznia jest modlitwą Kościoła, którą wspólnoty odmawiają o wschodzie słońca, aby przywitać jedyne prawdziwe światło – Zmartwychwstałego Chrystusa. Swoją łacińską nazwę (laudes) zawdzięcza psalmom pochwalnym, przez które chrześcijanin dziękuje Bogu za dar stworzenia i za nowy dzień tego wszechogarniającego piękna. Słońce, które nawiedza ludzkość z wysoka, przecina ciemność i nieodwracalnie przywraca uśpione przez noc życie. Obietnica z Ewangelii według św. Jana spełnia się codziennie na naszych oczach, bo światło żarzy się nawet w ciemności, a ciemność jej nigdy nie obejmie (por. J 1, 5). Światło i ciemność to obrazy najbliższe mistykom karmelitańskim, dlatego w kolejnym numerze, dedykowanym św. Janowi od Krzyża, zapraszam do wczytania się w ludzkie historie (biblijne i współczesne), w których Światło pokonało ciemność.
Do cyklicznych tekstów na temat życia i nauczania św. Jana od Krzyża dołączamy interpretację debiutu poetyckiego Karola Wojtyły, który został opublikowany w 1946 roku na łamach naszego czasopisma. Pieśń o Bogu ukrytym, wydana w dwóch częściach, jest świadectwem ucznia karmelitańskiej szkoły duchowości. Chociaż młodemu Karolowi Wojtyle nie udało się wstąpić do Karmelu, św. Jan od Krzyża stał się dla niego jednym z najważniejszych nauczycieli Ewangelii. Dialog między Oblubienicą (duszą i Kościołem) i Oblubieńcem (Jezusem) rozbrzmiewa w poezji św. Jana Pawła II aż do końca jego życia. Gra światła i ciemności, głosu i milczenia, obrazy nietkniętej przez człowieka przyrody stały się dziedzictwem Świętego z Wadowic.
Serdecznie zapraszam do lektury nowego numeru i życzę osobistego zmartwychwstania, otwarcia drzwi dla Światła, które może zwyciężyć każdą wewnętrzną ciemność. Na okładce znajduje się reprodukcja ikony, która ilustruje 23 strofę Pieśni duchowej: Jezus podaje dłoń potomstwu Ewy, które czeka pod jabłonią (symbolem niewoli) na spotkanie z Panem. Pod nowym drzewem, jabłonią Krzyża, dusza zostaje zaślubiona Chrystusowi. Owocnych Świąt Wielkiej Nocy!