Przypinka: herb karmelitański

Herb Karmelu terezjańskiego

Reforma terezjański zachowała w całości herb karmelitański dodając jedynie krzyż w górnej części tarczy. Pomysłodawcą wprowadzenia tego elementu – który miał nie tylko odróżnić herb nowej reformy od dotychczasowego, ale również zaznaczyć powrót do pierwotnego ducha zakonu – był najprawdopodobniej sam św. Jan od Krzyża lub sama św. Teresa od Jezusa. Przepisy wykonawcze Karmelitów Bosych stwierdzają: „Herb Zakonu, którego wzór umieszczono na początku księgi Konstytucji, w żadnym wypadku nie będzie zmieniany, ani modyfikowany”. Zdanie to wyraża głęboką troskę o zachowanie jedności formy i przesłania herbu terezjańskiego z oficjalną formą i przesłaniem herbu Karmelu.
Ewolucja herbu karmelitańskiego nigdy nie dotyczyła istotnych jego treści lecz jedynie drugorzędnych elementów tworzących ornamentykę. Dzięki temu cechuje go spoistość przekazywanych treści pozwalająca, z jednym wyjątkiem, na dokładne wyjaśnienie wszystkich symboli w nim zawartych.

Trzy gwiazdy. Ich interpretacja nigdy nie nastręczała większych problemów, gdyż ewolucja herbu wyraźnie wskazuje, iż kryją w sobie postacie Maryi, Eliasza i Elizeusza. Dwie gwiazdy z białych pól pojawiły się w miejsce sentencji: Helias et Heliseus Prophetae, duces Carmelitarum. Nie mogą więc oznaczać czegoś innego jak tylko postacie proroków, duchowych ojców karmelitów. Gdy w herbie z 1595 r. pojawia się trzecia gwiazda (biała) na brązowym polu, zrozumiałym jest, że symbolizuje ona Niewiastę z Apokalipsy, Matkę i ozdobę Karmelu, centralną postać pierwszego herbu z 1499 r. Trzy gwiazdy mówią o eliańsko – maryjnym charakterze zakonu.

Dokładny opis i historia herbu. [Zobacz]