Tobie, Panie, ofiaruję wszystko [T2OS]

* * *

Maria Felicja Guggiari Echeverría, urodzona w Villarrica del Espíritu Santo w południowym Paragwaju 12 stycznia 1925 r., w wieku szesnastu lat wstąpiła do Akcji Katolickiej i zaangażowała się w działalność religijną, poświęcając Panu Bogu swoją młodość. Była lubianą katechetką, animatorką religijną w środowiskach akademickich oraz opiekunką chorych i starców. W 1955 r. przekroczyła próg klauzury klasztoru karmelitanek bosych w Asunción. Zmarła w opinii świętości zaledwie cztery lata później, 28 kwietnia 1959 r., na zakaźną żółtaczkę. Nazywana jest zdrobniale „Chiquitungą”, tzn. „Maleńką”.

* * *

Dar, który zobowiązuje do życia i służby

Razem z całym paragwajskim Karmelem wznoszę ku Bogu pieśń chwały, dziękując Mu za cud życia służebnicy Bożej siostry Marii Felicji, Chiquitungi. Bóg Ojciec, który jest źródłem wszelkiej świętości, obdarzył ją pięknem i radością Ducha Świętego.
Ojciec Ludwik z Leónu podkreślał, że nie miał szczęścia poznać osobiście Świętej Teresy od Jezusa, ale cieszył się, że poznał ją poprzez jej dzieła i zobaczył ją w jej duchowych córkach, karmelitankach bosych. Podobnie i my: nie znaliśmy Chiquitungi osobiście, nie widzieliśmy, jak wędruje do ubogich dzielnic Asunción w poszukiwaniu ludzi żyjących na marginesie życia, nie słyszeliśmy, jak żarliwie i entuzjastycznie zabiera głos na spotkaniach Akcji Katolickiej, nie widzieliśmy, jak modli się na klęczkach, obejmując Chrystusa Ukrzyżowanego, nie słyszeliśmy jej śmiechu w gronie rodzinnym czy w Karmelu, jednak teraz, dzięki tej publikacji, mamy wielkie szczęście poznania jej poprzez jej własne pisma.
Czyste, pełne prawdy i zaangażowania słowa tej młodej kobiety mogą zachęcić wielu do poddania się tchnieniom Ducha Świętego. Pisma Chiquitungi są otwartą Ewangelią dla tych, którzy szukają świadków miłości, aby kochać; są darem Ojca dla wszystkich marzących o nowym świecie.
Chiquitunga ma wiele do powiedzenia mężczyznom i kobietom naszych czasów, bo ukazuje piękno Bożych dróg. Strony zapisywane przez nią wieczorami wychodzą teraz na jaw, aby stać się światłem w ciemnościach dla wielu wędrowców. Z głębokich i żarliwych spotkań z Chrystusem i z najuboższymi, płynie wielka mądrość Chiquitungi, która wskazuje nam, kobietom i mężczyznom, jak być prawdziwymi uczniami i misjonarzami Jezusa.
Dzienniki duchowe emanują zapachem białego jaśminu roztaczanego przez tę młodą kobietę, którym Bóg chce napełnić cały Dom. Wszyscy mogą odnaleźć tu Jezusa, bezcenną perłę, która zachwyciła Chiquitungę ponad wszystko inne. Znajdą Go młodzi, których fascynuje ktoś, kto oddaje życie dla Ideału; kobiety, które chcą wnieść w historię swój wspaniałomyślny i bezinteresowny wkład; świeccy, którzy odkrywają z przejęciem swoje miejsce i zadanie w Kościele; zakochani, którzy przyjmują Jezusa jako Kogoś, kto niczego nie zabiera, ale daje wszystko; ci, którzy oddają się Bogu w odpowiedzi na Jego powołanie do życia konsekrowanego.
Gratulujemy Karmelowi paragwajskiemu, bo poprzez publikację pism służebnicy Bożej siostry Marii Felicji ukazuje, że dary Boże nie stanowią własności prywatnej. Ma zatem obowiązek udostępnić czytelnikom aktualne i fascynujące świadectwo jej życia, które można w pełni zrozumieć jedynie wtedy, gdy bierze się Boga za punkt odniesienia. Dzięki tej książce czciciele Chiquitungi poznają ją nie tylko z imienia, lecz także ze stronic, które sama napisała, na które przelała to, co nosiła w sercu. W różnych częściach świata znajdzie się wielu naśladowców „zdecydowanego postanowienia” podjętego przez tę Paragwajkę, która swe życie zawarła w formule: „Tobie, Panie, ofiarowuję wszystko; wszystko, co jest we mnie”.
Jednak sama publikacja pism to zbyt mało. Paragwajski Karmel, pragnąc żyć świeżością i żywotnością powołania kontemplacyjnego i misyjnego, będzie musiał karmić się wielkimi prawdami wiary, którymi z taką prostotą i radykalizmem żyła czcigodna s. Maria Felicja. Na co dzień realizowała tę prawdę: „upadnę wyczerpana ze szczęścia, że miałam wszystko i oddałam Ci wszystko” (Dnk A, 6 września 1952, s. 131).
Wydanie pism Chiquitungi oznacza, że paragwajski Karmel na nowo zobowiązuje się wnikać w głębię zawartej w nich duchowości i darmo przekazywać ją narodowi paragwajskiemu.
Dzięki pismom Służebnicy Bożej Marii Felicji melodie harfy paragwajskiej, które tak dobrze wykonywała za życia, nadal brzmią w ludzkich sercach. Kobieta, która pozostała ukryta w „nic”, by wziąć w ramiona Miłość swego serca, wciąż będzie towarzyszyć ubogim tego świata. Już nie w fartuszku, lecz w tunice milczącej miłości, którą tkał dla niej Jezus podczas długich godzin cichej adoracji i miłowania.
Pięćdziesiąt lat po jej śmierci słowa Sauá brzmią jak proroctwo: „Dobro, jakie uczynisz, będzie nieporównanie większe od wszystkiego, co zrobiłaś dotychczas” (Sauá, Proces II, Dodatek A, III, s. 871–873).

Pedro Tomás Navajas OCD
Prowincjał Karmelitów Bosych
Prowincji Burgos w Hiszpanii
(2008–2014)