Cierpienie darem w życiu Cz. Sł. B. Kunegundy Siwiec [„Życie i świętość” 4]

Święty Jan Paweł II w posynodalnej adhortacji apostolskiej Ecclesia in Europa napisał, że „w europejskim społeczeństwie dobrobytu i wydajności, w kulturze, którą cechuje bałwochwalczy kult ciała, następuje wypieranie ze świadomości bólu i cierpienia oraz panuje mit wiecznej młodości” (nr 88). Papież stwierdził nadto, że we współczesnej kulturze europejskiej coraz bardziej rozpowszechnia się agnostycyzm religijny, związany z pogłębiającym się relatywizmem moralnym i prawnym, którego oznaką są niepokojące formy tego, co można nazwać „kulturą śmierci” (nr 9), której przejawem jest świadome kładzenie kresu życiu, „znane pod nazwą eutanazji, występującej w sposób zamaskowany czy dokonywanej jawnie, gdyż istnieją smutne przypadki jej legalizacji i nie brak żądań, aby jej dopuszczalność została powszechnie uznana” (nr 95).
Na kwestię eutanazji, jako na skrajną patologię społeczną wskazuje też II Polski Synod Plenarny: „Do najgroźniejszych patologii społecznych prowadzi nieumiejętne korzystanie ze zdobyczy cywilizacyjnych, postawa konsumpcyjna, obniżenie autorytetu rodziny oraz brak szacunku dla ludzkiego życia, który przejawia się agresją wobec nienarodzonych dzieci i szukaniem rozwiązania problemów starości na drodze eutanazji” (II Polski Synod Plenarny: 1991-1999, Poznań 2001, s. 222-223).
Postawę, jakże na wskroś przeciwną tej patologii (według Synodu) czy kulturze śmierci (według św. Jana Pawła II), prezentuje swoim przykładem akceptacji cierpienia i nadania mu zbawczego wymiaru czcigodna sługa Boża Kunegunda Siwiec, prosta wiejska kobieta ze Stryszawy w Beskidzie Żywieckim, członkini świeckiego zakonu karmelitańskiego, objęta bardzo zaawansowanym postępowaniem kanonicznym do beatyfikacji, wszak niedawno, bo 24 lutego br., Papież Franciszek, hospitalizowany w klinice „Gemelli”, zatwierdził dekret o heroiczności jej cnót. Myśl o eutanazji, czyli o porwaniu się na własne życie nigdy nawet nie zaświtała w umyśle Kunegundy; była też ona zupełnie obca osobom, które się nią opiekowały. Sługa Boża była ze swego łoża „głosicielką Ewangelii życia” (Ecclesia in Europa, nr 96), a opiekujący się nią, jakkolwiek nie mogli ulżyć jej cierpieniom, ofiarowali jej „ciepło autentycznego kontaktu ludzkiego” (nr 88).
Zagadnienie cierpienia, widzianego jako dar w zjednoczeniu z Jezusem Chrystusem w życiu Czcigodnej Służebnicy Bożej Kunegundy, analizuje obszernie Autor niniejszej książki, ks. mgr Adrian Barzycki, ziomek kandydatki na ołtarze, pochodzący – podobnie jak ona – ze Stryszawy.
Po naszkicowaniu we wstępie życia Kunegundy, Autor ukazuje dogłębnie jej postawę, kiedy Bóg nawiedził ją chorobą. Nie opierała się w przyjmowaniu cierpień, lecz właśnie z nich uczyniła narzędzie swego oczyszczenia wewnętrznego i narzędzie ewangelizacji.
Początkowo cierpienia Sługi Bożej były tylko sporadyczne. Potem coraz częściej zaczęły występować bóle w rękach i kolanach. Do tego doszła jaglica – zapalenie spojówki i rogówki prawego oka, doprowadzające do jego ślepoty. Narastające problemy ze zdrowiem osiągnęły punkt kulminacyjny gdy została na siedem długich lat przykuta do łoża boleści w swej rodzinnej Stryszawie. Cierpiała i modliła się, co opisał spowiednik, ks. Bronisław Bartkowski, mówiąc o jej „łożu boleści stającym się coraz bardziej drzewem krzyżowym”.
Książka, bazując na rzetelnych źródłach i obszernej bibliografii, pozwala odkryć, jak cierpienie Kunegundy Siwiec było cierpieniem przemieniającym, ofiarowanym za bliźnich, zwłaszcza za zbawienie grzeszników. Słowem, w myśl teologii paulińskiej, było ono cierpieniem, poprzez które Sługa Boża dopełniała w swym ciele braku udręk Chrystusa dla dobra Jego Ciała, którym jest Kościół (por. Kol 1,24).
Gratulując Autorowi i życząc miłej lektury Czytelnikom, zachęcam do modlitwy o beatyfikację Sługi Bożej Kunegundy.

o. Szczepan T. Praśkiewicz OCD
Relator Dykasterii Spraw Kanonizacyjnych

* * *

Ks. Adrian Barzycki – kapłan Archidiecezji Krakowskiej, absolwent Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie. Zainteresowany duchowością chrześcijańską, w szczególności mistyką karmelitańską oraz duchowym wymiarem cierpienia w życiu świeckich świadków wiary.