Homo Desiderans Deum

Praca ma po części za zadanie otworzyć dyskurs nad pragnieniem, które jest najczęściej przedmiotem miłosnych narracji ograniczających się do erotyki (pożądania), czy też pada ofiarą konsumeryzmu, czyniąc człowieka jedynie wiązką stymulowanych, okazjonalnych realizacji, przez co pragnienie się wyczerpuje, a człowiek zaczyna żyć bez jakiegokolwiek duchowego ukierunkowania. Powoduje to totalne zmęczenie, a nawet tragiczną niemożność bycia.
Założeniem, swoistym paradygmatem dla myślenia zawartego w tej książce, jest stanowisko, że pragnienie przejawiające się w każdym elemencie ludzkiej struktury, wnosi dynamikę konieczną do realizacji człowieczeństwa. Z religijnego punktu widzenia, największym „zasięgiem” i największą dynamiką charakteryzuje się pragnienie Boga. Autor ukazuje, jak pragnienie Boga funkcjonuje w strukturze antropologicznej. Ideą książki jest odzyskanie pragnienia dla wzniosłych spraw.