Narodziny z Boga

Prawda chrześcijaństwa ciągle nas zaskakuje, odsłania nieznane horyzonty i problemy, budzi poważne i w rzeczy samej słuszne pytania, domagając się osobistej konfrontacji z dziedzictwem Ewangelii, które wiedzie na spotkanie z Żywym Bogiem. Być może po raz któryś stwierdzamy, że chrześcijaństwo w swej istocie jest ciągle przed nami, pomimo tylu wieków trwania i nasączania historii. Na pewno stoi ono jako osobiste wezwanie do odnowienia nadziei, odkrycia jeszcze głębiej własnego przeznaczenia i owej niezwykłej nowości życia zawartej w łasce – słowem tajemnicy podobieństwa obrazu do Oryginału. Stąd wysiłek podjęcia pracy nad nowością Ewangelii – tajemnicy zrodzenia z Boga. Wizja Boga Rodziciela potrafi ofiarować najszerszą perspektywę dla tego, co się zrodziło przed wiekami, ale i rodzi na naszych oczach.
Potrzebę spojrzenia na zagadnienia życia duchowego z punktu widzenia nie tylko chrystologii (Syna) czy pneumatologii (Ducha), ale bardzo brakującej patrylogii (Ojca), wyraża kategoria najbardziej dla Ojca właściwa – Boskie Rodzicielstwo. Poprzez to pragnę oddać Ojcu Świateł należne, i jedyne w swym rodzaju, uwielbienie i cześć. W Dives in misericordia Jan Paweł II pisze: Im bardziej posłannictwo, jakie spełnia Kościół, jest skoncentrowane na człowieku, im bardziej jest, rzec można, „antropocentryczne”, tym bardziej musi potwierdzać się i urzeczywistniać teocentrycznie, to znaczy być skierowane w Jezusie Chrystusie ku Ojcu (DM 1). Podejmując zatem ową perspektywę, chodziłoby o otwarcie umysłu na wizję duchowej przemiany, w której do głosu dochodzi rodzenie w Ojcu z Ducha Świętego. W dziedzinie antropologii teologicznej zazwyczaj analizy skupiają się wokół obrazu i podobieństwa Bożego .W tej pracy podejmujemy trud zbudowania wizji człowieka wokół człowieka rodzącego się w łasce, eksponując dynamizmy przemiany i przejścia od dawnego do nowego człowieka według terminologii św. Pawła. Dobra nowina o Bogu i człowieku wypływa z Pisma Świętego jak ze źródła i wnosi właściwy sobie sposób mówienia. Należałoby go uchwycić, by w pierwocinach słów wydobyć pierwociny […] Ducha (2 Tes 2, 13). Nowina zaś dotyczy nowego człowieka (homo novus ), nowego nieba i nowej ziemi, które wydobywają się z żywiołów doczesności, dzięki skutecznej łasce. Tę nowość należy nie tylko wydobyć, ale i wzmacniać każdego dnia. Tym samym odkrywamy jeszcze jeden nurt, mało docenianego myślenia św. Pawła.
Dzięki ukazaniu przejścia od mentalności sług czy najemników, gdzie religia skupia się wokół obowiązku i powinności, do przyjaźni z Bogiem, opartej na wolności synów Bożych, możemy odsłonić niejako rdzeń nauki Chrystusa, który w cierpliwym nauczaniu pokazuje owo novum, które może być osłabiane przez mieszkającego w nas człowieka zmysłowego. Owo novum niestety z zewnątrz, nie tylko dla innych religii, ale i dla zewnętrznych chrześcijan nie jest dostępne, gdyż rodzi lekceważenie lub zgorszenie. Narodziny z Boga w jakimś sensie są przekroczeniem tendencji zawartych w naturze, są wyzwoleniem nadprzyrodzoności w człowieku, tak jak wyzwala się on z łona matki. Najpierw, są one wyzwoleniem z grzechu i grzesznych tendencji, a konkretnie tendencji zmysłowych, cielesnych grzesznej natury. Następnie, mamy do czynienia ze zrodzeniem z Boga do świętości, rzec by można – boskiego sposobu bytowania. To przekraczanie naturalnych kontekstów czy granic natury nie zawsze jest łatwe do zrozumienia, a tym bardziej zastosowania – do konsekwentnego pójścia tą drogą. Nie dla wszystkich świadomy wybór ubóstwa, uciszenia, niedochodzenia swego, odcinania się od grzesznych sytuacji (grzesznej ręki czy oka) leży w zasięgu praktycznej, a nie tylko życzeniowej, wolności.
W czasie, gdy panoszy się tyle niepodobieństwa do Boga, Boski Rodziciel jeszcze natarczywiej, dając dowód swojej miłości, dopomaga do wzrastania, a nawet domaga się wprowadzenia na ucztę weselną, rzec by można – przymusza do wejścia. Pan rzekł do sługi: Wyjdź na drogi i między opłotki i zmuszaj do wejścia, aby mój dom był zapełniony (Łk 14, 23). Ojciec raduje się dziećmi swoich narodzin, gdy ich zaprasza pod wspólny dach na zamieszkanie. Logika ta znajduje potwierdzenie w duchowym prawie: Gdzie wzmaga się grzech, tam jeszcze obficiej rozlewa się łaska (por. Rz 5, 20). Rozlewanie łaski dzieje się niedostrzegalnie. Bóg niedostrzegalnie oświetla miłością drogi człowieka.
Czy jest teologiczny sens mówienia o narodzinach z Boga? Znajdujemy u św. Jana zdanie, które ujawnia całą doniosłość zagadnienia: To, co się z ciała narodziło, jest ciałem, a to, co się z Ducha narodziło, jest duchem (J 3, 6). Narodziny z Ducha są zatem prawdziwymi narodzinami dla Boga, w Bogu, jest to zrodzenie z łaski i do łaski. Nie narodzić się z Boga, nie odnaleźć dla siebie czasu narodzin może oznaczać sytuację drzewa figowego, obok którego przechodził Chrystus: A widząc z daleka drzewo figowe, okryte liśćmi, podszedł ku niemu zobaczyć, czy nie znajdzie czegoś na nim. Lecz przyszedłszy bliżej, nie znalazł nic prócz liści (Mk 11, 13). I je przeklął, tak że uschło aż do korzenia, głosząc nieodwołalność boskich wyroków. Zamiarem autora nie jest prezentowanie teorii teologicznej nowego człowieka czy wyjaśnianie egzegetycznych niuansów stosownej literatury. Podjęto raczej wysiłek szukania języka wprowadzającego w tajemnicę, niejako rekonstrukcji duchowego ideału, który wyrasta z Życia i zakwasza boską nowością codzienność. Niniejsza książka stanowi spełnienie obietnicy zawartej w publikacji o siedmiu pieczęciach zła , obietnicy, która otwiera na nowy świat – świat odnowiony w łasce. Zaistniała jednak potrzeba pewnego dopowiedzenia prawd o starym człowieku, by tym klarowniej opowiedzieć o geniuszu nowego stworzenia. Temat starego człowieka, człowieka grzesznych żywiołów, został potraktowany w kontekście dwóch tendencji: idolatrii i przewrotności, postaw można by rzec najbardziej radykalnie sprzeciwiających się Dobrej Nowinie. W drugim rozdziale przywołano podstawowe sytuacje, które przywracają duchowy ład, skazując to, co związane z grzechem, na śmierć. Obejmują one prawdy o traceniu siebie, oderwaniu, skrusze i duchowej śmierci. Formują się jako brama śmierci i trakt wychodzenia ze starego świata, zdominowanego przez księcia wszelkich kłamstw. W rozdziale trzecim odnajdujemy panoramę antropologicznych możliwości otwierania się na nowy świat i postaw wobec Boga, które utrudniają nowe narodziny czy też je wspomagają. Struktura wewnętrzna, zwłaszcza tajemnica duszy, pozostaje przestrzenią, gdzie dokonuje się synteza z nowym światem, scalają się wymiary ludzkie i boskie. Dusza jednak oscyluje wokół trzech mentalności: niewolniczej, kupieckiej i synowskiej, które wyznaczają zarazem określony sposób rozumienia i miłowania Boga.
Czwarty rozdział przywołuje jedynie zasadnicze wątki teologii boskich narodzin: Ojca jako jedynego Rodziciela, Syna jako Zrodzonego i Maryję – mistrzynię nowych narodzin, które nosi w tajemnicy Niepokalanego Poczęcia.
Treścią piątego rozdziału jest wydobycie szczególnego opisu nowego człowieka od strony struktury w zakresie wolności, pragnień, sposobu poznawania, działania i posiadania, kształtowania nowej cielesności, już eucharystycznej, wreszcie nowych zmysłów i języka.
Końcowy rozdział szósty stanowi próbę opisu nowej mentalności z dominantą wolności synów, miłosierdzia, ufności, a owocującą w pogłębieniu apostolstwa narodzin z Boga.
Nowość świętego życia dla ludzi nowego czasu staje się nie tylko czymś możliwym czy przekonującym, ale wymaganiem nieba, dyscypliną boskiego daru. W nowości tej człowiek się nie tylko odnajduje, ale i zatraca, by tym jaśniej promieniować chwałą przyszłego wieku. Życzę każdemu, sięgającemu po boską nowość, by jego oczy ożywały, jak ewangelicznego ślepca, który przedzierał się przez przedmiotowość do podmiotowości widzenia natury spraw. Chrystus nakłada na niego ręce, by mógł widzieć: A gdy przejrzał, powiedział: Widzę ludzi, bo gdy chodzą, dostrzegam ich niby drzewa (Mk 8, 24). Gdy Chrystus powtórnie namaszcza błotem jego oczy, widzi jasno i wyraźnie (Mk 8, 25). Dziś trzeba człowiekowi powtórnego położenia rąk na zmęczone oczy. Nowy człowiek nowym spojrzeniem ogarnia ogrom obecności Boga, który delikatnie prowadzi historię człowieka, dostrzega oczywistość boskiej prawdy o człowieku, nosi bowiem ją w sobie.