Między „źródłem” a „szczytem”

Chrystus żyje w nas przez Liturgię, a przede wszystkim przez Eucharystię. Nic dziwnego, że Sobór określił Liturgię jako „źródło i szczyt” życia Kościoła (KL 7). Spotkanie z Chrystusem w sakramentach stanowi jedyne źródło mocy chrześcijanina , a jednocześnie cel i „szczyt” jego życia. Życie nasze rozgrywa się więc pomiędzy liturgicznym „źródłem” i „szczytem”, między chrztem a Eucharystią, która antycypuje pełnię, czyli ostateczne zjednoczenie z Bogiem. Zaś nasza codzienna życiowa „przestrzeń” rozciąga się od Eucharystii do Eucharystii (od Eucharystii dzisiejszej do następnej) , która sama w sobie jest źródłem wzrostu i szczytem uświęcenia.
Życie liturgią i świadome czerpanie z niej nie jest jeszcze dla nas tak oczywiste, jak to miało miejsce w pierwszych wiekach chrześcijaństwa, kiedy nie było innej bazy duchowej poza sakramentami i słowem Bożym. Stoi wobec tego przed nami zadanie dosłuchania się całym sobą głosu Kościoła zachęcającego nas do nowego sposobu życia i do odkrycia bogactwa Liturgii, która obejmując wszystkie wymiary: czas, przestrzeń i sferę nadprzyrodzoną, ożywia złożone w nas przez Boga duchowe predyspozycje do uczestnictwa w życiu wiecznym już na ziemi. Duchowość liturgiczna domaga się od nas traktowania Boga na serio. Jest to duchowość oparta na obiektywnej wierze Kościoła, która pozwalała męczennikom i wyznawcom mężnie dawać świadectwo, a to zawsze ma siłę przyciągającą do Chrystusa.