Modlitwa, słowo mistrza

Osoba ludzka potrzebuje, aby we wszystko ją „wprowadzić”. Potrzebuje pomocy, by wejść na ścieżki prowadzące ją do rozwoju, do życia dojrzałego i w pełni ludzkiego. Dla zdecydowanej większości ludzkości wnosi ono ze sobą otwartość na Boga, na transcendencję, jakkolwiek chcielibyśmy ją nazwać. My, chrześcijanie, odkrywamy w niej Boga i Ojca Jezusa Chrystusa, który otworzył przed nami przestrzeń swojej intymności. Boga, który zaprasza, abyśmy prawdziwie cieszyli się tym samym życiem. Posługuje się przy tym jedyną siłą, jaką dysponuje: miłością.
Na przestrzeni długiej historii naszej chrześcijańskiej wiary spotykamy się z ogromną liczbą świadków poprzedzonych przez osobę Wielkiego Świadka, Jezusa. Opowiedzieli nam oni o osobistym doświadczeniu spotkania z Bogiem, interpretując je według kategorii obecnych we współczesnej im kulturze. O doświadczeniu, które uczyniło ich życie potężnym światłem, nieskończoną miłością, nadało mu nowy styl, przyciągając każdego, kto pielęgnuje własne życie.
Jan od Krzyża, towarzysz Teresy od Jezusa i współzałożyciel nowego Karmelu (oboje doktorzy Kościoła katolickiego), jest jednym z wielkich świadków wiary chrześcijańskiej. Zostawił nam wspaniałe dzieła zrodzone z wyjątkowej, osobistej przygody, jaką była dla niego relacja z jego i naszym Bogiem.
Książka, którą trzymasz w ręce, Przyjacielu, jest małym przewodnikiem, który ma pomóc ci wejść wraz z Janem w głęboką relację z Bogiem. To on będzie do ciebie mówił, chcąc obudzić i umocnić w tobie świadomość Boga, który cię zamieszkuje i zaprasza do bardzo intymnej relacji ze sobą; do przyjaźni i życia z Nim samym.
Modlitwa jest darem Boga udzielonym wszystkim bez wyjątku. Jest wymaganiem wiary, którą równocześnie żywi. To właśnie wiara staje się osobistą relacją, modlitwą. Modlitwa jest zatem miłosnym poznaniem, czyli doświadczeniem, które rodzi się z miłości i pozwala jej wzrastać. Ogniem znaczy swą żywą i aktywną obecność w naszym wnętrzu, w naszej ludzkiej historii. Doktor Mistyczny mówi nam w pierwszym rzędzie, że Bóg „patrzy jedynie na wiarę tego, kto się modli”. Następnie radzi modlącej się osobie, by „nie zabierała ze sobą na modlitwę żadnego innego oparcia, jak tylko wiarę, nadzieję i miłość”.
Modlitwa, czy też jasna obecność Boga, w którego wierzymy, jest wewnętrznym wymaganiem wiary. Jeśli się chwilę zastanowisz, zauważysz, że w ciszy własnego serca podtrzymujesz relację i tak naprawdę rozmawiasz z osobą, którą kochasz. Jej i twoja miłość splatają się w historii przyjaźni. Nie zostaje ona pochowana we wnętrzu, ale rozlewa się po śladach twojego życia i człowieczeństwa. Wnosi tym samym wkład w narodziny lepszego świata, godnego człowieka. Świata bardziej ludzkiego, w którym chce się żyć.
Wszystko, co pochodzi od Boga, co jest przyjęte, otoczone miłością i przepracowane przez człowieka, nie pozostaje tylko w nim. Odnawia życie społeczeństwa, otwiera historię na horyzonty światła i życia, pokoju i pojednania. Ponieważ odnawia, tworzy ponownie tego, kto przyjmuje odwiedzającego go Boga. Ten właśnie Bóg powołuje go do zaangażowania się wraz z Nim w to, by ludzkość odpowiedziała na swe wzniosłe powołanie.
Modlitwa nie jest monologiem ani projekcją osobistej pustki w relacji z podobnymi sobie. To wyraz tego, co najgłębsze i prawdziwe w osobie ludzkiej, w dialektyce słuchania i dawania odpowiedzi, przyjmowania i dawania siebie Drugiemu (czyli Bogu) i drugiemu (człowiekowi). Bez tego drugiego nie może się zakończyć ani nawet posunąć naprzód proces wzrastania, zarówno osobistego, jak i wspólnotowego, najistotniejszego wymiaru ludzkiego bytu.
Jan od Krzyża, nosiciel wielkiego doświadczenia Tajemnicy Boga i samego siebie, swej nieskończonej zdolności przyjmowania i dawania, bycia w relacji, szepcze w twym wnętrzu słowo, które sam Bóg kieruje do ciebie: „Jestem twoim i dla ciebie, i cieszę się, że mogę być tym, kim jestem, aby być twoim i oddać się tobie” (ŻPM 3, 66). „Jeśli odnosi się do Boga z miłością i dobrocią, działa On tak, jak się tego pragnie. Inaczej nie ma słów ani mocy na Niego, chociażby się przeszło w skrajność” (PD 32, 1).
Natomiast o osobie ludzkiej mówi, „że nie zadowoli się czymś mniejszym od Boga” (PD 35, 1), „zdolna do dóbr niezmierzonych” (ŻPM 3, 18).
Jeśli przyjmiesz słowo zakochanego Boga i zwrócisz się ku Niemu, odpowiadając Mu z zaufaniem, zobaczysz, jak twoje życie będzie wzrastać z mocą i otwierać się z hojnością na osobistą i wspólną przyszłość, zawsze lepszą przyszłość.