Etapy rozwoju życia duchowego

Żyjąca w XVI wieku karmelitańska doktor Kościoła św. Teresa z Avila podzieliła drogę do doskonałości na siedem etapów nazwanych przez nią mieszkaniami zamku wewnętrznego. W ostatnim mieszkaniu osiąga się pełne zjednoczenie z Bogiem – najwyższy stan, jaki można osiągnąć na ziemi. Jej spowiednik, św. Jan od Krzyża opisał wiele zjawisk w sposób analogiczny, pozostawiając w swoich dziełach mnóstwo bezcennych objaśnień i wskazówek.
Dziś po upływie niemal pięciu wieków sporo osób sądzi, że aby dojść do siódmego mieszkania według podziału św. Teresy z Avila, trzeba mieć tyle czasu na modlitwę oraz takie warunki ciszy i skupienia, ile mają karmelici lub karmelitanki. Według tego przekonania, zapracowani świeccy, zabiegani rodzice, proboszczowie czy biskupi takich szans już nie mają. Czasem nawet próbuje się ich przekonywać, żeby nie czytali książek Karmelu i nie wnikali, w którym są mieszkaniu, tylko skupili się na swoim powołaniu. Sugeruje to, że rzekomo w innych powołaniach niż karmelitańskie owe łaski nie występują.
Inne fałszywe wyobrażenie sugeruje, że długość trwania kolejnych mieszkań mierzy się ilością modlitwy. W myśl tej koncepcji, aby przejść przez dane mieszkanie, należałoby przykładowo spędzić 4000 godzin na modlitwie. Kto ma siedem godzin na modlitwę dziennie, przejdzie tę drogę w półtora roku. Kto jest w stanie wygospodarować jedną godzinę w ciągu dnia, potrzebuje na to samo prawie jedenastu lat. W tym uproszczonym wyobrażeniu modlitwa jest jakąś ceną, którą trzeba Bogu zapłacić, pańszczyzną, którą trzeba odpracować i się z niej rozliczyć.
Pamiętajmy jednak, że to nie nasz modlitewny wysiłek, obolałe kolana, czy cisza stwarzają kolejne mieszkania drogi wewnętrznej, tylko Bóg Trójjedyny. Współcześnie nie podważa się faktu, że Bóg może doprowadzić do siódmego mieszkania ludzi żyjących w zakonach karmelitańskich. Istnieje wiele świadectw ludzi, którzy osiągnęli te wyżyny relacji z Bogiem w takich właśnie zakonach. Jeśli mówimy jednak, że w zabieganych powołaniach Bóg miałby sobie z tym nie poradzić, to czy nie odmawiamy Bogu prawa do bycia wszechmogącym? Czy nie wierzymy wtedy bardziej w drogi spotkania Boga niż w samego Boga?
Bóg daje żonom i mężom różne zadania i obowiązki związane z ich stanem. Czy po to je daje, aby jednocześnie odciąć nimi możliwość pełni zjednoczenia ze sobą? Czy Bóg mógłby dać ludziom cokolwiek, co by odcinało drogę do Niego? Nasz kochający Bóg nigdy by czegoś takiego nie zaplanował. Taki Jego obraz kreuje czasem nasza niewiara.
Każdy z nas został stworzony w inny sposób, ale na obraz tego samego Boga, według podobnego klucza, według podobnego Bożego know how. Dlatego każdy człowiek ma w sobie tęsknotę za Bogiem w wymiarze nieskończonym. Karmelitanka nosi w sercu tęsknotę za Bogiem tak samo totalną, jak żona tuląca do snu niemowlę. Bóg musiałby być nieczuły, gdyby najpierw dawał ludziom powołanie do małżeństwa, czy zabieganego życia biskupiego, a potem z powodu ich wierności obowiązkom stanu odmawiał im łaski bliskości ze sobą według nieskończonej tęsknoty ludzkiej duszy.
Róbmy wszystko, aby Go znaleźć, a On nas spotka pośród naszego zabiegania. Wtedy nawet pośród wirów życia będzie przenikał naszą duszę mocą większą, niż ludzki umysł jest w stanie to sobie wyobrazić.
Droga karmelitańska jest jedną ze ścieżek odkrywania bardzo dobrej nowiny. Pozwala ona na znajdowanie doświadczenia darmowej miłości Boga, tego, że On od zawsze mnie chciał. On działa w duszy miłosiernie. Wszelkie doświadczenia, nawet bolesne, są wyrazem tej miłości.
Zjednoczenie przeobrażające, uszczęśliwiające nawet w cierpieniu jest nam dane w zalążku w przymierzu chrzcielnym. Droga przez siedem mieszkań to stopniowe rozpieczętowywanie i rozwijanie tego daru w życiu człowieka. Każda osoba jest zaproszona, aby poprzez odpowiednie uprawianie i pielęgnowanie ogrodu swej duszy rozwijać ten zaczątek niebiańskiego zjednoczenia.