Rękopisy autobiograficzne

Autorka „Rękopisów autobiograficznych”, św. Teresa od Dzieciątka Jezus i Najświętszego Oblicza potrafi żarliwie i szczerze pisać o swojej szalonej miłości do Boga i o mozolnym zmaganiu się ze słabościami. Celnie charakteryzuje zarówno najbliższe osoby z rodziny, jak i karmelitanki bose z klasztoru w Lisieux. Odsłania w swych zapiskach najskrytsze pragnienia i przekazuje niezwykle osobiste refleksje, ale też opowiada o dzieciństwie, pielgrzymce do Włoch i codzienności zakonnej.
Z okazji stulecia śmierci Teresy z Lisieux ukazało się we Francji wydanie krytyczne jej Rękopisów autobiograficznych. Głównym zamierzeniem tej jubileuszowej edycji „było objaśnić Teresę przez samą Teresę i jej pisma, a także przez jej życiowe otoczenie – jej siostry, regułę jej Zakonu, obyczaje jej klasztoru, liturgię jej epoki, jej lektury od dzieciństwa, a zwłaszcza dzieła jej mistrzów duchowych, przede wszystkim św. Jana od Krzyża”. Obszerne przypisy tworzą zatem komentarz, który przywołuje nieznane fakty z życia św. Teresy i stanowi swoisty przewodnik po jej pismach.
Wydanie polskie tak opracowanego tomu wymagało nowego przekładu Rękopisów, znanych przede wszystkim z kolejnych wydań Dziejów duszy. W tłumaczeniu Agnieszki Kuryś, dokonanym z ogromnym wyczuciem charakteru i duchowości św. Teresy, zyskały brzmienie bliskie współczesnej wrażliwości.
Pragniemy, by ta fascynująca lektura stała się inspiracją do lepszego poznania Świętej i skłaniała do odnajdywania w życiu codziennym własnej drogi „ufności i miłości”.

Teresa od Dzieciątka Jezus i Najświętszego Oblicza była córką świętych Zelii i Ludwika Martinów, siostrą trzech karmelitanek bosych i służebnicy Bożej Leonii, wizytki. Urodziła się 2 stycznia 1873 w Alençon we Francji. Po śmierci matki rodzina Martinów zamieszkała w Lisieux. Teresa wstąpiła tam do klasztoru karmelitanek bosych, mając zaledwie 15 lat. Święta starała się zawsze dostrzegać okazje do czynienia dobrych uczynków i nie tracić nadziei mimo przeżywanych cierpień fizycznych i ciemności duchowych. Umarła 30 września 1897 roku. Jej rękopisy, listy i drobne utwory literackie są świadectwem, jak wytrwale podążała swoją „małą drogą” do świętości. Została kanonizowana już w 1925 roku. Jest patronką misji katolickich. Jan Paweł II ogłosił ją w 1997 roku doktorem Kościoła powszechnego.