Medytacja karmelitańska [format kieszonkowy]

Modlitwa to człowiek łaknący

Są ludzie, dla których pasją jest Bóg, którzy zadzierają wysoko głowy i szukają Jego przyjaźni, a życie ich bywa opieczętowane ogniem Boskich pragnień. Jest modlitwa, która przestaje być słowem i czymkolwiek, co można by nazwać – staje się szaleństwem miłości. Jest ona smakowaniem, uczestniczeniem… I jeszcze czymś więcej: gościną i ogniem duszy, do którego wiodą sekretne schody wiary. Taka modlitwa jest dziełem mężnych, którzy nie boją się bliskości Pana ani swej słabości i pragną Mu patrzeć prosto w Twarz, odsłaniając swoją tajemnicę. Słowa napisane, które właśnie napotykasz, są zaproszeniem do adoracji Pana przemierzającego ludzką historię, Pana zamieszkałego w człowieczym sercu; zaproszeniem do modlitwy Boga, który w oczyszczonym człowieczym sercu woła wołaniem bez słów. Bo prawdziwa modlitwa zaczyna się od bezradności słów. W milczeniu nieutrudzonym Ojciec wypowiada modlącemu się jedyne Słowo, które tchnie w nas życie, a pozostając sobą, wszystko odnawia (Mdr 7, 27). Słowa tu pozostawione to część fascynacji, część starej tradycji, zwanej karmelitańską, która sięga w IX wiek przed Chrystusem, w tajemnicę rozpadliny skalnej, gdzie Eliasz, zasłaniając twarz płaszczem, odkrył Boga w delikatnym powiewie, symbolu kontemplacji (por. 1 Krl 19). Tę delikatność Boga odkryła również św. Teresa od Jezusa, św. Jan od Krzyża, św. Teresa z Lisieux i wielu innych mistrzów życia duchowego, którzy pragnęli Jego przyjaźni i zjednoczenia się z Nim. Świat modlitwy jest czymś wspólnym. Polega to na tym, że doświadczenie jednych pomaga innym. I modlitwa jednych pomaga innym. Stąd to zaproszenie do wspólnej przygody. Nie jest to ugrzecznione pouczanie. Jeśli przemierzysz te kartki i podejmiesz to dzieło, zdobędziesz skarb, który ci będzie towarzyszył i wskazywał drogę, drogę miłosierną. Zanim jednak zaczniesz się modlić, wyprowadź ducha na przestworza Kościoła, tzn. tego, co wspólne, i włącz się w ten nieprzerwany świat tętniący w głębi, niewidoczny i nie narzucający się, a jednak twórczy – dyskretną pracę nad duchową wielkością człowieka. Wokół ciebie i w tobie, wszędzie przepływa modlitewny nurt. Są tacy, którzy umierają z pragnienia nad brzegami wód, bo nikt do nich nie wypowiedział słów zaproszenia; bo nikt im nie powiedział, że woda daje życie. Pamiętaj, że słowa te są również zobowiązaniem, a wiedza, z której się nie korzysta, staje się oskarżeniem. Modlitwa jest posłuszeństwem, posłuszeństwem Duchowi, jest drogą ludzi, którzy pragną trudzić się nad prawdziwą wielkością. Takie to przykre, że w czasie fascynacji dziełami właśnie takie arcydzieło jak dusza ludzka leży często odłogiem, nie jest uprawiana, a więc nie przynosi owocu.