Bądź im pasterzem. Rekolekcje dla przełożonych

Pismo święte sprawujących władzę, królów nazywa pasterzami. Król Dawid wie, że jest pasterzem – królem nad całym Izraelem. Przypominają mu o tym przedstawiciele pokoleń w Hebronie, poddając się jego władzy: „Jahwe rzekł do ciebie: „«Ty będziesz pasł mój lud – Izraela, i ty będziesz wodzem dla Izraela»” (2 Sm 5, 2). Zarazem ma on świadomość, że władza pasterska pochodzi od Boga. Więcej, ma on przekonanie, że Bóg jest jedynym Panem i Pasterzem, on zaś jedynie narzędziem w Jego ręku. Bóg jest jego pasterzem i zarazem jest pasterzem powierzonego mu ludu. I on, i lud są w rękach Boga. W Psalmie 28 błaga Boga o pomoc dla siebie, dziękuje Mu za wysłuchanie jego błagań i wychwala Go swą pieśnią. Prosząc Boga o dary dla siebie, nie zapomina o ludzie, którego jest z woli Bożej pasterzem: „Ocal Twój lud i błogosław Twemu dziedzictwu, bądź im pasterzem, [na ręku] nieś ich na wieki” (Ps 28, 9).
Bóg troszczy się o każdego człowieka, otacza łaską, szuka zabłąkanych, odnalezionych niesie na swoich ramionach. Człowiek może Mu zaufać. Człowiekowi niczego nie zabraknie, bo Boża dobroć i łaska idą w ślad za nim; jeśli tylko zechce, zamieszka w domu Pana (Ps 23). Bóg jednak zwykł troszczyć się o człowieka przez człowieka. W tym duchu mówi do ludzi: „I dam wam pasterzy według mego serca, by was paśli rozsądnie i roztropnie” (Jr 3, 15). Czyni ich zastępcami swoimi i do nich oraz do tych, nad który-mi ich ustanowił, zwraca się: „Kto was słucha, Mnie słucha, a kto wami gardzi, Mną gardzi” (Łk 10, 16).
Nie ulega wątpliwości, że słowa: „Bądź im pasterzem”, skierowane do Boga, odnoszą się także do pasterzy – przełożonych ustanowionych przez Niego według Jego serca. Im Bóg, Najwyższy Pasterz, zleca swoją pasterską troskę o każdego człowieka oraz o każdą ludzką wspólnotę. Jeśli Bóg zlecił ci tę posługę, „Bądź im pasterzem, [na rękach] ich nieś”.

Dominik od Matki Bożej Różańcowej OCD

Rozważania zawarte w tej książce mówią o władzy religijnej i chrześcijańskiej. W szerszym znaczeniu mogą odnosić się – przy uwzględnieniu specyfiki danej grupy – do sprawowania władzy we wszystkich wspólnotach Kościoła. W ścisłym znaczeniu są skierowane do przełożonych wspólnot zakonnych. Wzorcowo ukazują posługę przełożonych domowych.