Jesień w Ubedzie [O św. Janie od Krzyża]

„Jesień w Ubedzie” to powieść o św. Janie od Krzyża, a konkretnie o ostatnich miesiącach jego życia. Nie znajdziemy w niej jednak szczegółowej chronologii czy suchej biografii Świętego. To raczej podróż w świat Jana od Krzyża, świat miłości Boga i bliźniego, w końcu także świat poezji oraz szczypty prozy. „Doktor nocy ciemnej” – tak bowiem został nazwany św. Jan od Krzyża, na kartach tej książki ujawnia się przede wszystkim jako człowiek zakochany – „dusza rozmiłowana” – jak powiedziałby sam święty.

Rafał Myszkowski OCD

Kiedy wszystko zostaje odebrane, pozostaje miłość.

Do ubogiego klasztoru karmelitów bosych w Ubedzie przybywa ciężko chory Jan od Krzyża. Pozbawiony urzędów, wystawiony na niechęć przeora i coraz bardziej bezbronny wobec postępującej choroby, wchodzi w ostatnią jesień swojego życia. Jedni widzą w nim kłopotliwego współbrata, inni — poetę, mistyka i duchowego ojca. On sam pragnie tylko jednego: kochać Boga tak, jak Bóg chce być kochany.
Wokół jego skromnej celi gromadzą się ludzie szukający pocieszenia, prawdy i właściwej drogi: młody brat Bernard, oddany lekarz Ambrosio, zagubieni zakonnicy, dawni przyjaciele i mieszkańcy miasta. Każde spotkanie odsłania inny wymiar Jana — człowieka czułego i dowcipnego, bezkompromisowego wobec duchowego fałszu, a zarazem zdolnego odpowiadać miłością na upokorzenie, niesprawiedliwość i krzywdę.
Opowieść o ostatnich tygodniach jego życia splata się z obrazami dzieciństwa, więzienia w Toledo, spotkań z Teresą od Jezusa oraz burzliwych dziejów reformy Karmelu. Wplecione w narrację myśli, poezja i doświadczenia mistyczne Jana nie tworzą suchego wykładu — stają się żywą odpowiedzią na cierpienie, samotność, lęk, pragnienie wolności i tęsknotę za Bogiem.

„Jesień w Ubedzie” to poruszająca powieść o świętości bez pomnika: kruchej, cierpiącej, pełnej humoru, czułości i miłosierdzia.
To historia o przebaczeniu i wewnętrznej przemianie — o miłości, która w najciemniejszej godzinie okazuje się silniejsza niż ból i śmierć.