Kapłaństwo u świętych Karmelu [KŻ 14]

Temat tegorocznych Dni duchowości brzmi: „Kapłaństwo u świętych Karmelu”. Rzeczywiście jest to temat, który – choć na ogół nie pojawia się w pismach naszych świętych w formie jakichś systematycznych opracowań czy traktatów, to jednak jest żywo obecny w różny sposób, zarówno w pismach, jak i przede wszystkim w osobistym doświadczeniu tajemnicy kapłaństwa i relacji z różnymi kapłanami. Tajemnica kapłaństwa pozostaje w ścisłym związku z tajemnicą Kościoła, tak bliską dla naszych świętych. I podobnie jak doświadczenie Kościoła przez świętych Karmelu przeżywane było ze szczególną głębią duchową, właściwą dla osób dążących do zjednoczenia z Bogiem, bądź już w pełni z Nim zjednoczonych, jak widzimy to na przykładzie naszych świętych. Stąd nic dziwnego, że analogicznie – szczególną głębię duchową posiada doświadczenie tajemnicy kapłaństwa, widziane z tej samej perspektywy świętych, zjednoczonych z Bogiem. Można powiedzieć, że zbliżamy się tu do samego źródła, do istoty i duchowości kapłaństwa, a nie tylko do jego zewnętrznych – kościelnych czy społecznych przejawów, na których się koncentrują spojrzenia wielu dzisiejszych ludzi, co często widać choćby w środkach społecznego przekazu.
Jeśli popatrzymy na naszych świętych, to zauważamy przynajmniej trojakiego rodzaju ich doświadczenie tajemnicy kapłaństwa. Zauważamy teologiczną, eklezjalną, a nawet mistyczną świadomość tożsamości i misji kapłana w Kościele jako szczególnego pośrednika pomiędzy Bogiem a ludźmi, oraz przewodnika ludu Bożego i poszczególnych osób. Stąd też św. Teresa od Jezusa wymaga od kapłana pobożności, a więc autentycznej i głębokiej więzi z Bogiem oraz wiedzy, dzięki której będzie mógł właściwie rozeznać i poprowadzić innych po drogach pełnienia woli Bożej.
Widzimy więc u naszych świętych ogromne bogactwo doświadczenia tajemnicy kapłaństwa, ale też i relacji z konkretnymi kapłanami, w tym także słabymi i grzesznymi, co znamionuje ogromny duchowy realizm naszych świętych w tym względzie i jednocześnie dogłębną znajomość człowieka – kapłana, również w tym, co w nim słabe.

Andrzej Ruszała OCD