Kronika klasztoru Karmelitów Bosych w Czernej (1880–1911)

Na jednej z pierwszych kart zbioru historycznych zapisków dotyczących dziejów karmelitów bosych w Czernej ojciec Jan Kanty Osierda (1878–1948) odnotował ludowy przekaz o klasztornej górze: „Co do tej góry, taką tradycję posłyszał jeden z zakonników naszych z ust okolicznego ludu. Żył niegdyś sędziwy starzec, który z pobliskiej wioski przybywał często na tę górę i modły swe na niej odprawiał, a gdy znajomi i towarzysze, przyjaciele jego, pytali go, czemu raczej nie odprawia swych modłów w kościele, a szuka tylko miejsc samotnych i ukrytych, miał odpowiedzieć: «Niedługo już przybędą tutaj wielcy słudzy Boży, doskonałością i świętością życia znakomici, którzy na skałach tych samotnych zbudują kościół i będą służyć Boskiemu Majestatowi»”.
Opublikowana poniżej kronika opowiada dzieje rozpoczętej w 1880 roku reformy klasztoru, aż do roku 1911, kiedy to decyzją definitorium generalnego oddzielono od prowincji austriackiej klasztor w Czernej oraz wybudowane niedawno klasztory w Wadowicach i Krakowie. Wraz z czterema klasztorami karmelitanek bosych – we Lwowie, Przemyślu i dwoma w Krakowie – utworzyły semiprowincję polską pod wezwaniem Ducha Świętego, obejmującą terytorium dawnej prowincji polskiej i litewskiej. Po odzyskaniu w 1918 roku klasztorów w Lublinie i Berdyczowie, semiprowincja została podniesiona w 1920 roku, już w wolnej ojczyźnie, do rangi samodzielnej prowincji.
Tekst czerneńskiej kroniki, przełożony przez ojca Jana Kantego z łaciny, znajduje się w opracowanym przez niego kopiariuszu: Zapiski do dziejów klasztoru pustelniczego w Czernej. Zbiór ten powstał w pierwszej połowie XX wieku, liczy 1657 stron i jest przechowywany w Archiwum Krakowskiej Prowincji Zakonu Karmelitów Bosych w Krakowie.

Jerzy Zieliński OCD