Kronika klasztoru karmelitów bosych w Wadowicach 1892-1921

Kronika klasztoru wadowickiego z lat 1892–1921 jest obrazem nie tylko życia wspólnoty zakonnej, ale stanowi jakby soczewkę, poprzez którą śledzimy przemiany dokonujące się w życiu Polaków na przełomie XIX i XX wieku, ich losy podczas I wojny światowej i trudny okres formowania się państwowości polskiej po odzyskaniu niepodległości. Jest zatem niezwykłym źródłem historycznym, powstałym z codziennych zapisków kronikarzy karmelitańskich. Życie wspólnoty klasztoru karmelitów bosych było ściśle związane z tym, co działo się w Wadowicach i pobliskich miejscowościach. Rozmaite potrzeby związane z codziennym funkcjonowaniem nowego klasztoru, a potem wydarzenia niesione przez wojnę zmuszały zakonników do korzystania z pomocy wadowiczan. Ze zwięzłych notatek kronikarskich można odczytać, jakim wsparciem duchowym dla środowiska tego miasta i okolic były posługa i świadectwo życia św. Rafała Kalinowskiego, bł. Alfonsa Mazurka, sł. Bożego Anzelma Gądka i wielu innych wspaniałych zakonników.